Onze vlucht vertrekt op een prettige tijd, dus we hoeven niet zo abnormaal vroeg ons bed uit. We kunnen zelfs een beetje uitslapen. Alles is namelijk al gepakt en we hoeven pas om even voor 12.00 uur in te checken. De vlucht gaat om 13.54 uur.

We checken uit en rijden naar de luchthaven. Is maar een ritje van een paar minuten, want het hotel ligt heel dichtbij San Francisco International Airport. Eerst nog even de auto terugbrengen naar het verhuurbedrijf. Dit keer gelukkig geen fout gemaakt (door ons vooraf een soort wegenwachtverzekering aan te laten smeren…iets nieuws bij Alamo…), dus we hoeven niets bij te betalen. We charteren een karretje en gaan dan met de air tram naar de incheckbalie…Het is maar goed dat we zo bijtijds zijn (het is pas 11.00 uur), want er staat een ongelofelijk lange rij voor de incheckbalie. Het duurt dan ook ruim een uur voordat we aan de beurt zijn. Dan nog een iets kortere rij voor de security en dan zijn we er klaar voor. Helaas niet zo lang meer om nog even te shoppen en wat te eten/drinken.

Het toestel zit helemaal vol. We hebben ons nog de luxe gepermiteerd om wat extra beenruimte te nemen en daar zijn we wel blij om…nu kunnen we tenminste een beetje normaal zitten. Het liefst zouden we natuurlijk even slapen, maar eerst wachten we maar even tot het eten is langsgekomen. Hierna proberen we onze ogen even dicht te doen….maar dat lukt dus niet. We zijn gewoon klaarwakker. Daarom maar de leesboeken en iPodjes erbij genomen. Ik had net de nieuwe uitgave van Harry Potter aangeschaft (bijna 800 pagina’s), dus ik kan de hele reis wel voort. Bijna 10 uur later als we in Frankfurt landen heb ik het boek bijna uit….

Op Frankfurt moeten we 3 uur wachten voor onze vlucht naar Amsterdam vertrekt…3 lange uren!! We zijn moe. Hebben het gehad en willen nu gewoon naar huis…

Om 12.15 uur kunnen we eindelijk inchecken. Bij de gate waar we inchecken staat een 747…dat zal toch niet? een 747 voor dit korte vluchtje? En er staan ongeveer 50 mensen om in te checken….die gaan toch niet in zo’n vliegtuig…nee dus….het tegenovergestelde zelfs! Met een bus rijden we naar een superklein vliegtuigje dat ergens halverwege de baan op ons wacht. Het vliegtuigje heeft slechts 14 rijen…dat is nog eens iets anders dan een 747!!

Binnen een uur zijn we nu in Amsterdam. Hier gaat het allemaal redelijk snel. Het is nog even wachten op de bagage, maar dat duurt ook niet heel erg lang. Bepakt en bezakt vertrekken we naar het NS station. We missen de trein naar Amsterdam Zuid maar net….na 10 minuutjes komt de volgende…in Zuid stappen we over op de stoptrein naar Utrecht…Om 15.45 uur zijn we in Maarssen. Nog 5 minuten met de taxi en dan zijn we weer thuis!!

Het zit er nu echt op!!! Nu de foto’s allemaal nog even goed bekijken, een fotoboek in elkaar flansen en dan lekker nagenieten van deze trip!!!

Allemaal nog maar eens hartstikke bedankt voor alle reacties op de weblog…zo leuk om te lezen dat er zo meegeleefd wordt. Was ook hartstikke leuk om in de US Fleur en Eelke te treffen. Eigenlijk jammer dat we maar zo kort samen hadden! En ook het ontbijtje met Bianca en Jerry en de kids vonden we heel erg leuk!! Kortom….we hebben een heerlijke vakantie gehad!!! Nu maar vast weer denken aan de volgende…………

Midden in de nacht gaat de wekker…pffff….even twijfelen we of we zullen blijven liggen. We hebben slaap. We weten dat we te weinig hebben getraind om er een lekkere halve van te maken. Ik heb een zere teen. Kortom redenen genoeg om niet te gaan, maar natuurlijk sleuren we ons uit bed en kleden ons aan. We zouden spijt van hier tot Tokyo krijgen als we nu niet gaan.

Als we hebben gedoucht, een broodje naar binnen hebben gewerkt gaat het al veel beter. Met de auto rijden we naar de stad. De BART gaat op dit vroege uur namelijk nog niet. Voordeel is dat er nu natuurlijk nog geen file staat. Binnen een mum van tijd zijn we bij het Embarcadero waar de start is. We parkeren letterlijk om de hoek van de start op een plek waar je op zondag niet hoeft te betalen. We lopen richting start, maar het is nog veel te vroeg en bovendien is het fris. Het Hyatt Hotel ligt in de buurt van de start. Hier lopen we naar binnen en in de warme lounge nemen we nog even plaats. We zijn niet de enigen. Het wemelt hier van de lopers. We blijven hier tot een kwartier voor de start zitten. Snel nog even naar de auto om de sweaters uit te doen (Marino houdt die van hem aan en besluit ‘m na de start weg te gooien) en dan naar het startvak.

In Amerika geen normaal startschot…nee, hier is de start van de marathon een heel ritueel…het volkslied wordt gezongen en vrijwel alle deelnemers staan met een hand op het hart doodstil. Hoewel het een beetje ‘overdone’ is wat ons betreft is het toch wel indrukwekkend. De eerste (halve) marathonlopers vertrekken om half 6. Ons startschot klink 5 minuten later. Het is heel bijzonder zo in het donker. We lopen langs de Embarcadero. Marino heeft de camera mee en af en toe maken we wat foto’s. Dit deel loopt in ieder geval nog vlak. Na ongeveer een mijl passeren we Pier 39. Niet veel later Fisherman’s Wharf. Even na mijl 2 begint de eerste klim…en wat voor een. Het maakt niet veel uit dat we deze klim hadden verwacht. OINK…wat gaat dit steil…maar de gedachte dat we het hierna even hebben gehad en dat we als we op de brug zijn niet meer hoeven te klimmen (ja, ja…dat dachten we echt) houdt ons gaande (hoewel…we wel al erg langzaam gaan…ik ben inmiddels al gaan wandelen). Na de eerste klim krijgen we weer een deel vlak…we lopen langs het water. Dit lijkt wel een strandplaatsje in plaats van het grote San Francisco. Wat een heerlijk sfeertje hier… We zien jammergenoeg niet zoveel. Het begint langzaam licht te worden, maar de bekende mist hangt er. Bij mijl 4 begint het pas echt…opnieuw een steile klim naar boven. Dit keer helemaal naar boven naar het begin van de brug…pffff….puffend komen we boven aan! Nu hebben we het gehad (nogmaals..denken we). De brug zelf loopt niet zo steil omhoog. Helaas zien we er helemaal niets van, want hij gaat geheel gehuld in mist. Op het hoogste punt voelen we ‘m trillen (beetje eng…wel). Hiervandaan gaat het heerlijk naar beneden…YES…wat loopt dit lekker!! Bij het Vista Point maken we een rondje (hier staan toiletten, dus even een plasstop) en keren we. Om elke 2 mijl is er een verzorgingspost waar water/sportdrank en af en toe sportgel wordt uitgereikt. Hoewel de brug niet steil omhoog loopt begint het gebrek aan training (en het lekkere eten en drinken van de laatste 3 weken) nu toch wel erg op te spelen. Mijn kniebanden doen zeer. Ik neem dus af en toe een wandelpauze. Marino blijft gezellig bij me… Eindelijk zit de brug er dan op. Nu wordt het vlak….nou, NIET dus!!! Vanaf nu wordt het pas echt erg…we moeten meteen na het verlaten van de brug weer enorm klimmen en niet voor een paar 100 meter…nee, voor dik een kilometer. Hadden we nou toch maar meer getraind… Na de klim komt de daling…en in plaats van ons lekker hard naar beneden te laten vallen moeten we het hier ook rustig aan doen. Mijn kniebanden doen inmiddels zo zeer dat er van lekker hard naar beneden geen sprake meer is. We lopen de laatste mijlen rustig klimmend en dalend naar de finish van de halve. Na 2 1/2 uur zijn we er!! Het zit erop! We hebben de halve van San Francisco beklommen…want zo voelt het!!

Gewikkeld in folie en behangen met de medaille gaan we op naar het eten, want we hebben wel trek gekregen. Helaas moeten we als we iets willen aansluiten in een rij die langer lijkt dan het parcours dat we net hebben afgelegd. We besluiten dan ook het eten maar te laten voor wat het is en op zoek te gaan naar de bussen die ons naar de start terug brengen. Dit is heel goed geregeld. Binnen een paar minuten zitten we in een bus en zijn we op weg naar de auto.

Voor we instappen willen we nog even wat drinken en doorwarmen en wat is daarvoor een betere plek dan de Starbucks (want daar zitten er natuurlijk genoeg van!). We bestellen een warme chocolademelk en nemen er een broodje/scone bij. Heerlijk!! We zijn niet de enige lopers bij deze Starbucks en al snel zitten we te kletsen.

Een beetje bijgekomen gaan we op weg naar het hotel. Het is nog vroeg. Zo’n vreemd idee. Het is net 9.00 uur geweest en wij hebben er al een halve marathon op zitten. Weer op de kamer nemen we snel een douche en duiken nog even ons bedje in…

Om 12.00 uur worden we wakker door een klop op de deur. Onze kamer moet worden gedaan. We roepen dat we met een half uurtje klaar zijn.

We twijfelen een beetje wat we deze laatste middag zullen gaan doen. Onze benen doen zeer (en dan vooral die van mij), dus we hebben niet zoveel zin om nog veel te lopen. We kiezen ervoor om naar de film te gaan. We informeren bij de receptie waar de dichtstbijzijnde bios is. Hiervoor moeten we naar Daly City (zo’n 20 minuten rijden).

Bij de bios staat een lange rij. Het is natuurlijk zondagmiddag, dus erg druk. Bovendien draaien er een paar populaire films (bijvoorbeelde The Simpsons). Wij willen naar Harry Potter. De volgende film begint over ruim een half uur…helaas…de kaartjes voor deze voorstelling zijn uitverkocht…we zullen bijna 2 uur moeten wachten. Omdat hier in de buurt helemaal niets is hebben we hier niet zoveel zin in. We gaan dan ook weer…op naar San Francisco om dan nog maar een paar uurtjes in de stad door te brengen.

Het is druk….razenddruk. Het wordt een hele toer om de auto te kunnen parkeren. We raken ‘m uiteindelijk kwijt in een (heel dure) parkeergarage, vlakbij Fisherman’s Wharf. Omdat we na de halve van vanochtend nog niet goed hebben gegeten is dat ons eerste doel. We kiezen voor de IHOP in de buurt van de Wharf (volgens mij dezelfde waar jullie hebben gezeten, Ad en Carla!). We hebben trek en de steak (voor Marino uiteraard) en de pannenkoeken (met blueberries!! voor mij) smaken heerlijk.

We lopen naar Pier 39. Marino wil toch nog een shirtje van het Hard Rock Café. Nemen ergens wat te drinken en gaan dan op een bankje zitten om gewoon een beetje dom voor ons uit te kijken. De mist is inmiddels redelijk opgetrokken (al is de brug nog steeds niet te zien). We genieten van het zonnetje en de voorbijgangers…en nemen een beetje afscheid van San Francisco…en onze reis.

Het zit erop…om 18.00 uur gaan we terug naar het hotel. We moeten inpakken. We leggen alle spullen op de bedden en verdelen deze dan over de tassen. Het lukt makkelijk. Veel makkelijker eigenlijk dan verwacht… Redelijk bijtijds liggen we in bed voor onze laatste nacht in de US…

We doen het heerlijk rustig aan vandaag…tenminste….we beginnen rustig. We slapen tot een uur of 10, kleden ons rustig aan en gaan dan richting stad. We twijfelen of we met de auto of met het openbaar vervoer zullen gaan. Het is zaterdag, dus de kans is groot dat een parkeerplaats vinden moeilijk zal worden. Daarom besluiten we de BART te nemen. Vanaf het hotel is een gratis shuttle bus naar de luchthaven. Hier lopen we rechtstreeks naar het BART station toe. Drie weken geleden begonnen we onze reis op precies dezelfde manier.

We stappen na een ritje van een half uur uit in Powell Street. Eigenlijk moeten we door naar de Embarcadero om onze startnummers op te halen, maar we moeten nog ontbijten. Lori’s heeft bij onze goede herinneringen achtergelaten dus we gaan opnieuw naar dit restaurant uit de 50′ties. We komen op vrijwel dezelfde plek als 3 weken geleden te zitten. Wat een leuk restaurant is dit toch!!

Na een heerlijk ontbijt (al is het gezien de tijd meer een lunch) lopen we naar de Embarcadero. Op de kaart lijkt alles maar een klein stukje, maar we zijn al snel dik een half uur onderweg. Op de kruising van Market Street en Embarcadero is een aantal tenten geplaatst. Hier moeten we onze startnummers ophalen. Het is even uitzoeken waar we precies moeten zijn. Het blijkt dat we de startnummers in een gebouw in Market Street op moeten halen.

Als we onze starttijd zien schrikken we ons rot…we wisten dat we vroeg moesten starten…hadden zelf een uur of 8 verwacht, maar nee…dit klopte niet helemaal! Onze starttijd is namelijk 5.35 uur!! Ja, ‘s ochtends!!! Jemig..dan is het vast nog hartstikke koud. Het is nu trouwens heerlijk weer…en vrij helder! Dit keer geen wolkendeken over de stad…misschien valt het morgen ook wel mee. Met de startnummers gaan we op zoek naar de tent waar de T-shirts worden uitgereikt. Ook nu weer even zoeken, maar we vinden het. Hierna struinen we de kraampjes af. Er is heel wat te proeven (sportdrank, sportrepen, Starbucks, yoghurt, enz.)…en we slaan natuurlijk gaan kraampje over. Als laatste gaan we nog even langs de stand met merchandise. Helaas is er van dit jaar niet echt een leuk extra shirt te koop. Bovendien hebben we al een ‘gratis’ shirt bij onze inschrijving.

Vanaf de Embarcadero lopen we richting Pier 39 en Fisherman’s Wharf. We hebben de hoop dat de brug nu eens zichtbaar zal zijn. En dat is ie!! Vanaf de punt van Pier 39 kunnen we de pilaren van de Golden Gate zien liggen. Een vreemd idee dat we daar morgen overheen zullen rennen.

Er zijn in de 3 weken dat we hebben rondgetoerd wat zeeleeuwen teruggekomen van vakantie. Op de vlotten voor de Pier liggen er aanmerkelijk meer. Natuurlijk blijven we even kijken.

Bij Wipe Out, een soort surfers restaurant nemen we op het terras een biertje en een ‘snelle’ hap. Het is echt heerlijk weer. We genieten van de zon en de voorbijgangers. Zo in het zonnetje is San Francisco een totaal andere stad dan gisteren in de mist.

Slenterend langs de waterkant lopen we naar Fisherman’s Wharf. We lopen wat winkeltjes in en uit, maar kopen niets. Bij Coldstone nemen we een toetje…Marino gaat (uiteraard…) voor de ‘Banana Split Decision’ en ik zwicht voor de ‘Cheesecake Fantasy’. Zulk lekker ijs hier…echt, Rob/Wil en Annemiek/Peter…als jullie hier zijn in September zeker een keer proberen (maar vergis je niet door een medium of een large te nemen, want ze zijn zo giga machtig!!).

We zijn nu vlakbij het beginpunt van de Cable Car. Marino heeft deze ‘attractie’ nog niet meegemaakt, dus we sluiten achteraan de rij aan…en het is een behoorlijk lange rij. Dit wachten gaat zeker 1 uur duren…als het er geen 2 zijn. Maar goed, je moet natuurlijk een ritje in de cable car hebben gemaakt als je in San Francisco bent geweest. Na ongeveer een half uur wachten (en nauwelijks te zijn opgeschoten in de rij), roept een van de bestuurders of er mensen zijn die naar China Town moeten…nou, het kan ons niets schelen waar de tram heen gaat. Wij willen alleen de ervaring, dus we glippen uit de rij, volgen de bestuurder en stappen in…of liever gezegd…we stappen op, want als echte toeristen komen we op de trede buiten de tram te hangen. Gaaf! Onder luid getringel rijden we met de cable car door de ‘Streets of San Francisco’. Wat is dit toch leuk. Na 10 minuutjes hebben we het eindpunt bereikt en moeten we eruit. Wat een geluk dat we deze rit konden maken zonder zolang te hoeven wachten (bovendien hoefden we er niets voor te betalen…).

Via de steile straten lopen we naar de TransAm Building om deze piramide op de foto te zetten. Hiervandaan is het nog een aardig stukje naar Powel Street waar we de BART weer terug moeten nemen naar het hotel. We lopen (klimmen!) echter nog een stuk. In Market Street lopen we nog wat winkels binnen (Old Navy, Apple en Virgin) voor we de BART terug richting SFO nemen.

Om 21.00 uur zijn we terug op de kamer. Veel later dan gepland en we hebben vandaag veeeeeel te veeeel gelopen met het oog op de halve van morgen!

Snel smeren we wat boterhammen voor morgenochtend en leggen onze loopkleren klaar…wat moeten we nou aan doen? Wordt het weer zo koud als gisteren of zal het meevallen? Voor we gaan slapen zetten we de wekker op 3.30 uur…pfffff…wat een tijd!!!

Het zit er weer op…we zijn weer thuis…nu alleen nog even de laatste dagen in de log zetten, wat foto’s erbij en het verslag is rond.

Vanuit Fresno was het niet al te ver meer naar San Francisco. Via binnendoorweggetjes begonnen we aan onze laatste route van deze reis. De echt hoge temperaturen hadden we achter ons gelaten. Het was nog steeds heerlijk weer, maar de thermometer gaf nu "slechts" getallen in de 80 aan.

Op weg naar het hotel (in de buurt van de luchthaven van SF) maakten we nog meerdere stops, o.a. bij een Dairy Queen voor nog maar eens zo’n heerlijke blizzard, een Walmart om wat etenswaren voor een ontbijtje voor de marathon te kopen en een Subway voor een lekkere lunch.

Tegen een uur of 3 checken we in bij Crowne Plaza, opnieuw een heerlijk luxe hotel (en opnieuw geboekt via Priceline). Helaas dit keer geen uitzicht over de startbanen van de luchhaven, maar op het verkeer van de 101. Het zonnetje schijnt. We willen de stad nog even in. Met de auto dit keer, want Marino wil de Golden Gate weleens over met de auto. Omdat we weten dat het weer in de stad totaal anders kan zijn dan hier pakken we nog snel een sweater mee. Nou, dat was geen slecht idee. Zodra we over de 101 naar de stad rijden zien we de wolken al hangen. Het zou weleens kunnen dat we weinig van de brug zullen zien. En dat blijkt….weinig is zelfs nog teveel gezegd. We zien helemaal niets! We rijden in een grote, sombere wolk. Zelfs als we onder de grote pilaren doorrijden zien we de contouren van de brug nauwelijks. Aan de overkant van de brug stoppen we op het ‘vista point’. We stappen uit. Tjemig…wat is het hier koud!! Het waait enorm. Weer terug in de auto zien we dat de thermometer minder dan 50 graden aangeeft. Wat een verschil met eerder deze week!

We rijden door naar Sausalito om te kijken of we daar een leuk eettentje kunnen vinden. Jammergenoeg is het ook hier nog erg mistig. Het geeft een beetje vreemde, sombere sfeer. We lopen wat rond, maar kunnen geen leuk restaurant vinden. Omdat er richting San Francisco een enorme file stond besluiten we het toch maar even rustig aan te doen. We gaan een Starbucks binnen voor een lekker hete thee met een kleinigheidje erbij om onze trek een beetje te stillen. Als we een beetje zijn doorgewarmd gaan we weer richting auto. We gaan de brug weer over om aan de andere kant een restaurant te zoeken om wat te eten.

We rijden recht op Lombard Street aan en als echte toerist mag je dit kronkelende straatje natuurlijk niet overslaan. Marino rijdt de auto naar beneden terwijl ik ‘m te voet al rennend de trappen af naar beneden volg om af en toe een foto te maken. Eenmaal weer beneden besluiten we nog even terug te rijden. We moeten namelijk tanken en in de straat richting de Golden Gate hebben we een benzinestation gezien. Na het tanken komen we opnieuw in de ‘crookedest street’ terecht. Dit keer kronkelen we samen naar beneden.

Het duurt ook hier even voor we iets naar onze zin hebben gevonden. Maar dan zien we dat op Pier 39 een Bubba Gump zit…Marino’s ogen beginnen te glimmen…spare ribs! Dus we lopen naar het einde van de Pier. Onderweg is het heel rustig. We komen maar weinig mensen tegen en degenen die we tegenkomen zijn diep weggedoken in hun truien en jassen…het is gewoon guur. We hebben even het idee dat Bubba Gump dicht is, maar nee, als we binnen komen zien we dat er zelfs mensen zitten te wachten voor ze een tafel kunnen bemachtigen. We geven onze naam door. De wachttijd is 15 minuten. Nou, dat hebben we er wel voor over. Bovendien zitten we hier binnen uit de wind.

Het eten is weer heerlijk. De spare ribs smaken Marino weer erg goed en de gebakken garnalen die ik heb besteld zijn ook niet slecht.

Heerlijk warm van binnen lopen we terug naar de auto. Het is maar 20 minuutjes rijden naar het hotel.

De kamer ligt helemaal vol met spullen die los in de auto lagen…slaapzakken, luchtbedden, de tent…alles moet nog worden opgerold en ingepakt. Ook moeten we de koffers weer een beetje organiseren…we hebben nog tijd zat. Eigenlijk hebben we er nu niet meer zo’n zin in. We nemen een douche en installeren ons op de heerlijke bedden met de afstandsbediening in de hand…

Zo…bijna bij…alleen vandaag nog even.

Bij het ‘geweldige’ hotel van gisteren zat een ‘free continental breakfast’. Free was het inderdaad, maar het enige dat ze hadden was een kop koffie en een heel vreemd uitziend koffie broodje…nou, dank u wel…wij passen en gaan wel op zoek naar een restaurantje. Dat was snel gevonden, want een paar afslagen verder lag een IHOP…hier geen pannenkoeken besteld (al kregen we ze er wel bij…zo vervelend…), maar een lekkere omelet. Smaakte heerlijk.

Toen op pad naar Sequoia National Park. De omgeving was hier totaal anders dan we tot nu toe hadden gezien…overal boomgaarden met fruit- en notenbomen…echt zo ver je kon kijken stonden er sinasappelbomen, amandelbomen, druivenstruiken…best wel leuk om te zien, al belemmerden ze ons uitzicht natuurlijk wel.

Om 13.00 uur reden we Sequioa NP binnen…de omgeving weer heel erg mooi…erg hoge bergen (met diepe afgronden) en mooie vergezichten, maar wij kwamen voor de hoge bomen. Nou, die hebben we ook gezien…jemig de pemig…die zijn echt gigahoog!!! Ze pasten niet eens op 1 foto…dus we moeten maar wat foto’s aan elkaar plakken om het hoge effect te krijgen. We hebben de foto’s nog niet gezien, dus we zijn benieuwd.

okay….de foto’s zijn er:

We zijn nog even van de ‘gewone’ weg afgegaan om wat foto’s van omgevallen bomen te maken. Als je over de stam van zo’n gevallen sequoia loopt besef je pas echt wat voor monsterbomen dit zijn…echt wel hoog!!! We hebben ook nog even de grootst nog in leven zijnde boom (en dat meten ze dan aan de omvang van de stronk – was 33 meter!!) bezocht. Hiervoor moesten we een pittige, steile hike maken (viel trouwens achteraf erg mee). Was wel grappig om te zien.

Toen het park maar weer verlaten…morgen moeten we in San Francisco zijn en we wilden al een stukje die kant op. Fresno was een mooi doel…dus op naar Fresno. Via het couponboekje weer een hotel uitgezocht. Gisteren was het hotel maar zozo…maar het was te doen. Het hotel dat we voor vandaag hadden uitgezocht was niet te doen….aan de buitenkant zag het er een beetje shabby, maar verder redelijk normaal uit…toen we echter onze kamer opzochten moesten we eerst een aantal dames (die er erg schaars gekleed uitzagen en daar een beetje vreemd rondparadeerden) en wat heeeeel grote mannen voorbij die niet zo heel vriendelijk keken. Bovendien stond er een groot aantal erg oude auto’s voor de deur…het gaf ons niet echt een fijn gevoel…Dus terug naar de receptie waar Marino ons geld heeft teruggevraagd (en gekregen).

Op naar de betere hotels…We zitten nu in een Quality Inn (een suite zelfs met 2 kamers!). Heerlijk naast een mall waar we net nog even doorheen zijn geslenterd en….een Cheesecake Factory…ja, ja…de eerste van deze reis en daar hebben we dus ook maar meteen gegeten. Marino is voor de spare ribs gegaan terwijl ik een Caesar Salad heb verorberd.

Terwijl ik dit tik kijk ik af en toe met een oog naar een aflevering van CSI…zo maar weer even douchen en dan zoeken we ons bedje weer op. Morgen wacht San Francisco en zit onze reis er dus op. Gelukkig hebben we nog 3 dagen om van de stad te genieten (en een klein stukje hard te lopen….).

Voor onze laatste dag in Vegas hadden we nog een leuke afspraak…via de mail hadden we met Bianca en Jerry en hun kids (van het AA forum) afgesproken voor een gezamenlijk ontbijtje. We hadden elkaar de afgelopen weken al via de weblogs gevolgd. In de Grand Canyon waren we ook gelijktijdig, maar toen hebben we elkaar niet getroffen. Toen ik hun website las bleek dat ze nu ook in Vegas waren…ik kon als ik naar buiten keek hun hotel zelfs zien liggen.

Om 9.00 uur troffen we elkaar voor de ingang van het buffet in Paris…was het avondbuffet hier al lekker…het onbijtbuffet deed er niet voor onder. Kon natuurlijk ook aan het gezelschap hebben gelegen, want het was heel erg gezellig. Zo leuk om verhalen uit te wisselen! Om 10.30 uur moesten we het echter voor gezien houden, want we moesten nog uitchecken. Bovendien gingen Bianca en Jerry vandaag nog naar de Hoover Dam en Valley of Fire.

Eenmaal weer terug in het hotel snel de koffers ingepakt en de ‘bellboy’ gebeld. Dit bleek trouwens een dame te zijn. De koffers werden op een kar geladen en naar de Valetparking gebracht. Niet lang hierna kwam onze auto uit de garage rijden. Snel alles ingeladen en op pad…Vegas zat er nu toch echt op!

Via de kleinere route 160 verlieten we de stad (niet na eerst nog even naar Ross en Target te zijn geweest). Al snel zaten we middenin de woestijn…wat een desolate omgeving, zeg! Het werd ook steeds kaler en droger. Af en toe waaide er een tumbleweed over de weg…

Death Valley is precies waar het bekend om staat….leeg en heet…heel erg heet. We bereikten voor deze vakantie de hoogste temperatuur op de thermometer in de auto….118 graden en dat schijnt hier zelfs nog maar ‘koeltjes’ te zijn. In deze hitte zijn we maar 1x gestopt voor een heel korte hike…wel behoorlijk steil omhoog trouwens, maar het uitzicht was het waard. Het is net alsof je in de sauna zit terwijl er een hete fohn aanstaat…echt bijzonder.

Eenmaal weer uit Death Valley was het even kijken hoe we nu precies moesten rijden. Doel voor de nacht was Bakersfield. Op een gegeven moment kwamen we een bord ‘Ridgecrest’ tegen…hee, dat is onze kant op, dus hup richtingaanwijzer aan en gaan….nou, toen kwamen we echt in de middle of nowhere uit. Echt zo’n 70 mijl gereden en maar 3 andere auto’s tegengekomen…we gingen elkaar zelfs Remy noemen….

Via Trona, een of ander heel unheimisch plaatsje, waar een beetje vreemde industrie was (volgens ons zou dit zo het plaatstje uit Erin Brokovich kunnen zijn met het besmette water) kwamen we uiteindelijk in Ridgecrest. Hier even snel een subbie van de Subway naar binnen gewerkt en toen via gelukkig wat drukkere wegen naar Bakersfield.

Toen we de snelweg naar Bakersfield opdraaiden werden we verwelkomd door 100-en windmolens op de heuvels langs de snelweg…een heel apart gezicht. Het ruige van de woestijn maakte plaats voor een wat glooiender landschap. Met de ondergaande zon erop gaf dit een schitterende aanblik. Om een uur of 9 reden we Bakersfield in. We hadden een hotel uitgezocht met behulp van een couponboekje…het werd de Econolodge…niet duur, maar ehhhh….laten we zeggen….alle waar is naar zijn geld.

De douche was gelukkig heerlijk…dus lekker even gedoucht en toen ons bedje in….was wel even wennen aan het uitzicht….helemaal donker en geen lichtjes van Vegas.

Nou dat ontbijtje liep dus inderdaad uit tot vanavond…het is nu donderdagavond 21.10 uur. Ik ga proberen de weblog helemaal bij te werken en als er nog tijd is er misschien nog even wat foto’s bij te plaatsen….

We gingen onze laatste dag in Vegas dus shoppen…zit een outletmall aan de zuidkant van de Strip. Overdekt…en dat was in dit geval maar goed ook, want het regende. Veel gekocht hebben we niet…dat hadden we de afgelopen dagen al gedaan, dus eigenlijk zitten de koffers al vol. Nog wel even een hardlooptight bij Nike voor mij en een T-shirt voor Marino.

Na het shoppen de auto weer bij de Valetparking afgegeven (went erg snel, hoor). Nog even naar de kamer…helaas nog steeds geen zwembadweer (hoewel het nog steeds heerlijk warm was). Daarom maar vroeg richting Treasure Island gelopen. We moesten nog eten en besloten (voor de verandering…) maar weer eens voor een buffet te gaan. Dit keer kwamen we in Paris terecht…echt weer heerlijk en vooral heeeeeel veeeeeel. Omdat we de kaartjes ‘pas’ om 20.30 uur hoefden te halen hebben we nog even een Black Jack machine geprobeerd…conclusie na een aantal dagen gokken…niets gewonnen, maar ook niet zo heel veel verloren ($20 oid) en als je daarbij alle drankjes telt die we gratis kregen terwijl we aan het gokken waren zijn we redelijk in balans.

Via de Forum shops in Caesars naar TI gelopen (ook dit keer weer geen botenshow helaas, Fleur en Eelke…en dit keer snapten we het helemaal want er stond een behoorlijk windje).

De show van Cirque du Soleil, Mystere, was weer magnifiek…niet zo spectaculair als O, maar echt weer zo knap allemaal en zo goed in elkaar gezet. Je zit bijna 2 uur ademloos toe te kijken. Om 23.30 uur was het dus gedaan…en toen moesten we nog naar het hotel lopen. Nou lijkt dat allemaal niet zo ver (New York ligt maar een paar hotels verwijderd van TI), maar die hotels zijn hier allemaal zo enorm groot dat het al snel een half uur lopen is. Onderweg nog wel even genoten van de fonteinenshow voor de Bellagio…super!

Om 00.30 uur lagen we in ons bedje terwijl we voor de laatste keer van de lichtjes van Vegas konden genieten…

Onze laatste volledige dag in Vegas…en guess what…op het weather channel wordt er gewaarschuwd dat er vandaag ‘severe weather conditions’ kunnen zijn…en dat wil niet zeggen dat het ontzettend heet wordt, nee, het gaat stormen en gigaregenen. Lekker wel…dus dat wordt geen zwembad vandaag.

Het is als we naar buiten gaan nog wel mooi weer…heerlijk warm (niet al te heet) en hoewel het bewolkt is zien we de zon toch ook nog.

We gaan weer een buffetje nemen…bij MGM dit keer. Hoewel we nog maar net op tijd zijn voor het ontbijt. Het is namelijk al 11.00 uur. We maken er dus maar een brunch van. Het buffet verandert ook terwijl wij er zitten. De ontbijtspullen worden vervangen door lunchetenswaren. Erg lekker weer allemaal.

Op weg naar buiten lopen we langs de lionhabitat. Er zitten 2 jonge mannetjesleeuwen die enorm speels zijn. We blijven hier dan ook een tijdje hangen om van deze beessies te genieten.

Weer op de kamer gaan we even achter de laptop. We hebben namelijk besloten om nu we toch weer hier zijn nog een show te gaan kijken. We twijfelen tussen een andere show van Cirque du Soleil (mystere) of STOMP. We kiezen voor de eerste. Het is even zoeken, maar dan lukt het om kaartjes te boeken voor de show van 21.30 uur vanavond. Ook veranderen we onze boeking voor de hotels in San Francisco. We hebben de Motel6 geboekt, maar aangezien deze behoorlijk ver van de stad verwijderd ligt (en evengoed nog behoorlijk veel kost) proberen we te pricelinen…het lukt. We zitten de laatste 3 nachten nu in de Crowne Plaza…lekker!

Inmiddels is het weer inderdaad betrokken…het is echt shopweer geworden. Dus de auto gehaald (bij Valetparking, want daar hadden we hem op aanraden van iemand van het hotel geparkeerd – wat is dat trouwens luxe, zeg. Je rijdt voor, geeft de sleutel af en je hebt geen omkijken meer naar je auto…en het kost hier in het hotel slechts een ‘tip’) en op weg naar de outlets aan Las Vegas Boulevard.

We gaan nu even ontbijten….misschien straks verder…anders vanavond…

groeten,

marino en silvia

In de nacht begon het weer te regenen….en niet zo’n beetje ook…het was gewoon een complete wolkbreuk boven Bryce Canyon. Nou ja, wel goed voor alle bosbranden die in de buurt flink woedden.

Het zorgde er wel voor dat we het tentje niet direct in konden pakken na het opstaan. Daarom zijn we eerst maar even gaan ontbijten bij Ruby’s (een hotel aan de rand van het park). Ze hebben hier een ‘normaal’ restaurant en een fast food variant. Wij kozen voor de laatste. Voor de eerste keer deze reis (ja, echt waar!) ben ik voor de pannenkoeken gezwicht…vielen trouwens niet eens mee…waren niet eens zo lekker.

Met gevulde buiken terug naar de camping. Het tentje was nog niet helemaal droog, dus nog even wat gelezen. Om 10.00 uur dan toch echt maar vertrekken…..richting Zion. Dat wilde zeggen voor een deel dezelfde weg als we gisteren al hadden gereden. Nou ja…was een mooie omgeving, dus no problem.

Het was nog steeds erg bewolkt…niet echt een probleem als je een stuk moet rijden, maar helaas maakte het dat Zion er een stuk minder indrukwekkend uit zag…nog steeds mooi natuurlijk, maar niet zo mooi als met een staalblauwe lucht. We zijn dus niet al te lang in het park gebleven. Eigenlijk hebben we het gewoon als doorrijroute gebruikt. De oostkant erin en in het westen er weer uit. Wel met flink wat stops onderweg voor toch wat foto’s, maar we hebben geen gebruik gemaakt van de shuttle. We hoorden trouwens dat deze de afgelopen dagen helemaal niet heeft gereden wegens de bosbranden hier.

Via kleinere weggetjes door plaatsjes met namen als Hurricane kwamen we uiteindelijk op de I15. Hier even een lunchstop gemaakt. Eigenlijk waren we van plan te overnachten in St. George, maar aangezien we hier al om een uur of 4 waren zijn we toch maar doorgereden naar Vegas. We hadden weliswaar geen reservering voor aankomende nacht, maar we besloten de gok te wagen. Voor morgen hadden we gereserveerd in New York New York (thanks to Priceline…) en we hoopten dat ze ook voor vannacht een plekje zouden hebben (tegen een hopelijk redelijk tarief…). Dat was gelukkig het geval.

In eerste instantie gingen we zonder bagage naar de kamer om het uitzicht even te bewonderen en dan rustig de bagage te halen. Echter we moesten het hele casino door (en geloof me, dat is een behoorlijk eind), want we zaten helemaal aan de andere kant van het hotel (in de Chrysler Tower). Op ons verzoek hadden we een kamer met ‘view over the Strip’ gekregen en opnieuw vrij hoog…27 hoog! Het uitzicht was inderdaad weer super…we keken recht uit op het MGM en de M&M’s shop, erg leuk! Omdat het zo’n enorm eind lopen was naar de kamer besloten we de bagage door de Belldesk te laten regelen. Dit kostte (behalve de tip dan uiteraard) helemaal niets en het scheelde een hoop gezeul.

Even opgefrist en toen de hitte van Vegas weer in. We hadden geen trek in een buffetje, want we hadden onderweg nog een TacoBelletje gedaan. Maar een klein beetje trek hadden we toch wel, dus zijn we naar de Foodcourt recht tegenover het hotel gegaan. Hier kozen we voor Chinees bij de Panda Express. Ook lekker.

Vorige week hadden we dit deel van de Strip nog niet verkend, dus nu maar de hotels die hier liggen bezocht..zoals Excalibur (waar we een aanbod kregen voor 2 gratis shows, gokgeld en zelfs een minicruise…maar daar stond 2 uur verspilling aan timeshare tegenover…toch maar niet gedaan). In Excalibur nog even gegokt aan de roulettetafel. Maar helaas…ruim 1 uur spelen bracht ons een verlies van $20. Toen door naar het Luxor. Dit blijft toch wel een apart hotel om te zien met al die kamers in de scheve kanten van de piramide. Ik vind het er altijd een beetje somber uit zien, maar het is natuurlijk wel grappig om al die Egyptische beelden en schatten te bewonderen.

Op weg naar de Luxor waren we een ColdStone gepasseerd…deze was tot 23.00 uur open. Snel dus terug naar Excalibur om nog even een heerlijk ijsje te scoren. Hierna zijn we rustig teruggelopen naar het hotel…af en toe nog even ‘geblackjacked’. Even voor enen lagen we in ons bedje…opnieuw met de gordijnen open zodat we de groene verlichting van MGM konden zien.

So far voor de Grand Canyon. Vandaag trekken we verder naar het noorden…naar Bryce Canyon. We hebben dit keer niet gereserveerd, dus het is afwachten of we voor vannacht een campingplekje in het park kunnen vinden…

Zo’n beetje de hele weg opgelet of Fleur en Eelke ons niet tegemoet zouden komen rijden. Zij zouden vandaag namelijk Bryce verlaten op weg naar de North rim…we moeten elkaar onderweg dus ergens gepasseerd zijn, maar helaas hebben we hen niet opgemerkt.

Om een uur of 2 zijn we bij het park. We hebben een jaarkaart voor de National Parks gekocht (op mijn naam, dus jullie kunnen ‘m in september gebruiken, Rob en Wil). Gelukkig is de camping nog niet ‘full’. De tent weer opgezet, even wat gegeten en met de auto een rondje langs alle uitzichtspunten. En wat is het hier ook weer mooi….zo totaal anders dan de Grand Canyon, maar weer zo mooi. We rijden wat van de uitzichtspunten af en parkeren dan bij Sunset Point. Hiervandaan lopen verschillende trails door de canyon. Het eerste stuk is makkelijk…alles gaat naar beneden. Gelukkig maar want het is nog steeds behoorlijk warm. Dan komen we in een deel van de canyon dat in de schaduw ligt…heerlijk! En wat is het bijzonder om hier te lopen! We haken verschillende trails aan elkaar en lopen in totaal zo’n 5 kilometer (en inderdaad Fleur en Eelke…dat is een hele klim met deze hoogteverschillen en temperaturen…gelukkig hebben wij geen ratelslang gezien…). Het is echt een schitterende wandeling en op deze manier krijg je een veel beter beeld en gevoel van Bryce.

Even buiten het park hadden we een Subway zien liggen. Dus als avondeten hebben we hier een heerlijk broodje gekocht. Smaakte prima! Toen nog even hout gekocht voor een kampvuurtje. Inmiddels mocht er namelijk weer vuur gemaakt worden…er was de afgelopen 24 uur namelijk behoorlijk wat regen gevallen. Gelukkig was het nu nog droog, dus het vuur aangemaakt, wat drinken erbij en we hebben nog even lekker gelezen voor we het tentje weer in kropen.